 |
||||
 |
 |
 |
 |
 |
DENKEN MOET DOOD (2004)
De film, gemaakt om mee te doen aan de kunstbende, mijn recentste, en tevens mijn eerste (serieuze) spéélfilm. De hele film stond in het teken van 'droom', het door de Kunstbende vastgestelde thema. Aldus ging ons productieteam aan de slag.
De bedoeling was een film te maken over vergankelijkheid. Over het leven: wat is het? Hoe moet je er mee omgaan. Het eerste idee was een soort toekomstvisioen te geven over hoe een meisje haar leven gaat indelen. Wat gaat ze ermee doen. Dit visioen zou voorafgaan door een nachtmerrie.
Niet alles van dat idee is overeind gebleven in de productie, maar wel een gedeelte.
Het moment dat A, het meisje 's nachts ontwaakt, droomt ze. Ze droomt dat ze alleen is op de wereld. Om dat de illustreren heb ik haar in een leeg café gefilmd. En ook in de nacht, om de leegte te suggereren. Dan ontwaakt ze. Maar niet werkelijk, ze droomt nog steeds. Ze is in een andere ruimte terecht gekomen. Ze kijkt. En zo gaat het door. Dus allerlei ervaringen worden weergegeven. Een soort verwerking. Op het einde lijkt ze te beseffen wat te doen. Ze merkt dat er maar weinig zaken werkelijk belangrijk zijn. En eigenlijkt ontdekt ze daarmee tevens dat niets écht belangrijk is. Het Pántheon staat in dit geval symbool voor het belangrijke: de esthetiek, de hemel, de pythagoreïsche perfectie. Welke interpretatie je er ook aan kunt geven. Op het laatst zie je dat alles gedroomd wordt door een jong meisje, namelijk de persoon van A in het verleden. Of omgedraaid: de persoon van A' in de toekomst is A.
Dat geldt natuurlijk voor alle beelden in de film. Het bos hoeft niet per definitie als 'beter' beschouwd te worden als de heimachine. Drama en iets 'slechts' kan ook heel mooi zijn. Zelf ben ik bijvoorbeeld gefascineerd door bergen van slakken uit hoogovens uit het Ruhrgebiet. Begrijp me niet verkeerd.
De muziek illustreert alles en verbindt alles net als de flitsende woorden tussendoor dat doen. Door de te dromen ontdek je hoe het werkelijk in elkaar zit. Wat belangrijk is, wordt gemeten naar de mens, die de maat van alle dingen is. De film is de visie van A.
Men zegt wel dat een film drie keer wordt gemaakt: bij het scenarioschrijven en decouperen, bij het opnemen én bij het monteren. Bij deze film is dat zeker waarheid gebleken. Misschien wel iets té veel. Het resultaat is een ietwat onduidelijke, zo je wil 'vage' film met véél symboliek; van het Pántheon (letterlijk het algoddelijke of wat vrijer: het alheilige) als plaats van een 'hemel' waarin de waarheid zich bevindt, tot de duistere 'hel', waarin niets zeker is en de angst overheerst, in het begin van het filmpje.
En natuurlijk zit daar nog van alles tussen; wat er door de maker is ingestopt en wat men zelf erbij kan bedenken.
Een film voor meerdere interpretaties vatbaar.
Copyright © Hans de Jonge Filming